Մենք ունեցած ենք պատկառելի, ազդեցիկ մարդիկ, որոնք պատմութիւն կերտած են,
պատմութեան անգոյն շրջաններուն երանգ տուած են։ Մենք այնքան շատ զբաղած ենք իրար
քննադատելով, որ գնահատելը մոռցած ենք արդէն… չարը այնքան գրաւիչ դարձած է, որ բարին կը
ﬓայ շուքի մէջ… Իսկ մարգարէն ﬕշտ պիտի հալածուի իր գիւղին մէջ։ Դժբախտաբար այսպէս է
մարդկութիւնը… սակայն ﬕշտ եղած են սրբազան խենթեր, որոնք փոշիներուն տակէն ուզած են փրկել
այն՝ ինչ որ նկատած են անհրաժեշտ։
Շատ յաճախ ըսած ու լսած ենք, իւրաքանչիւրիս կեանքը վէպ մըն է, եթէ գրեմ գիրքեր կը կազմուին… ուրեﬓ ինչու չենք գրեր…
ինչու կ՚ուզենք մոռացութեան տալ այն բոլորը, որոնք ﬔր ինքնութեան, ﬔր հաստատման, ﬔր կայունացման մաս կը
կազﬔն։Արդեօ՞ք կը կարծենք թէ անցեալը ուրանալով կրնանք ներկան ﬔր ուզած ձևով ներկայացնել։

Print Friendly

Поделиться в соц. сетях

Share to Odnoklassniki
Share to LiveJournal
Share to Google Plus
Share to Google Buzz
Share to MyWorld