Մշակեց`դպիր ուրարակիր Ալբերտ Համբարձումեանը

<<Ի՞նչ է հաւատքը, եթէ ոչ` յուսացուած բաների հաստատումը եւ ապացոյցն այն բաների, որոնք չեն երեւում>> Եբր.ԺԱ 1:
Հաւատքն ունի երեք տեսութիւն` աչքի, մտքի եւ հաւատքի: Աչքի տեսութիւնը այն տեսութիւնն է, որ աչքերով տեսնում ենք նիւթական աշխարհը, այսինքն ինչ որ աչքին հասանելի է: Մտքի տեսութիւնը այն է, որ տեսնում ենք այն ինչ որ աչքով չենք կարող տեսնել, այսինքն մտովի: Հաւատքի տեսութիւնը այն է, որ ոչ աչքով եւ ոչ էլ մտքով չենք կարող տեսնել, բայց կարող ենք տեսնել Աստծուն:

Հաւատքը լինում է երկու տեսակ` կենդանի եւ մեռած: Մեռած հաւատք ունեն այն քրիստոնեաները, որոնք կոչումով քրիստոնեայ են եւ այդ հաւատքը ստացել են Աստծուց ` մկրտութեան ժամանակ, սակայն իրենց գործերը չեն վկայում իրենց քրիստոնեայ լինելը, այսինքն իրենց հաւատքը մեռած է, այն նման է Նոր Կտակարանեան թզենուն, որի վրայ պտուղ չկար, ճիշդ է ծառը կենդանութիւն ունէր իր մէջ, սակայն պտուղ չկար նրա վրայ եւ պտուղը հէնց գործերն են խորհրդանշում: Ինչպէս ասում է Յակոբոս առաքեալը. <<Հաւատը դատարկ բան է առանց գործերի>> Յակ. 2:20: Կենդանի հաւատք ունեն այն անձինք ովքեր իրենց մկրտութեամբ, կոչումով եւ ամենակարեւորը իրենց քրիտոնեավայել գործերով են դա վկայում:

Կայ նաեւ մի այլ հաւատք, որը սատանայի հաւատքն է, այն կենդանի չէ քանի որ նա Աստծուց չի ստացել, այլ նա հենւում է իր տրամաբանութեան վրայ, սակայն Պօղոս առաքեալը ասում է, որ դեւերն էլ են հաւատում, բայց ինչ օգուտ որ հաւատում են : Իրենց հաւատալը դա արդէն հաւատք է, բայց ոչ ի հարկէ մարդկային հաւատքի նման: Ինչպէս մենք այժմ կարող ենք ասել, որ հաւատում ենք թէ սատանան կայ, բայց իրեն չենք հաւատում քանի որ նա խաբեբայ է եւ մենք իր վրայ ոչ մի վստահութիւն չունենք:

Հաւատքը մի այնպիսի բան է, որ միշտ տեղ ունի աճելու, սակայն մինչեւ Քրիստոսի երկրորդ գալուստը, Տիրոջ գալուստից յետոյ այն էլ տեղ չի ունենայ աճելու: Ինչու՞, որովհետեւ ասւում է, որ հավատքը եւ յոյսը կ’անցնեն, իսկ սէրը կը մնայ: Արքայութեան մէջ մենք Աստծուն կը տեսնենք եւ դրանից յետոյ այլեւս հաւատալու կարիք չի լինի, եւ նույնը յոյսն է քանի որ այլեւս յուսալու կարիք էլ չի լինի: Այսպիսով մնում է սէրը, որը մեզ անբաժան պիտի կապի Աստուծոյ հետ:
Կենդանի հաւատք ունէին սրբերը, եւ որպէսզի հաւատքը կենդանի լինի պէտք է ունենանք գործեր, այնպիսի գործեր որոնք հաւատքը կենդանացնում են եւ ոչ թէ ապականում: Ս. Գ. Տաթեւացին երկու օրինակ է բերում հաւատքի վերաբերեալ.

ա. Արծիւը կարող է երկինք թռչել երկու թեւերով եւ մէկ թեւով չի կարող, մէկ թեւը մարդկանց գործերն է խորհրդանշում, իսկ միւս թեւը հաւատքն է խորհրդանշում, եւ Քրիստոսի երկրորդ գալստեան ժամանակ ասւում է, որ ընտրեալները երկինք պիտի բարձրանան, եւ հէնց այդ երկու թեւերի միջոցով պիտի բարձրանան, եւ եթե հաւատք եւ գործեր չունենանք չենք կարող երկինքն բարձրանալ:
բ. Կայ մի փակ դուռ, եւ կայ մի բանալի, որպէսզի դուռը բացենք պէտք է բանալին բանալու անցքի մէջ պտտենք: Բանալին խորհրդանշում է հաւատքը, իսկ բանալին` բանալու անցքի մէջ պտտելն էլ մարդկանց գործերն են, եւ այս բանալիով եւ բանալին պտտելով մեր առջեւ երկնքի արքայութեան դռներն ենք բացում: Եւ եթէ մենք հաւատք ունենք մեզ մնում է գործեր ունենանք, այլապէս մենք կը նմանուենք դեւերին, քանի որ նրանք էլ հաւատք ունեն, <<որը Աստծուց չէ տրուած նրանց >> բայց բարի գործեր չունեն: Այսպիսով եթէ մեր գործերը բարի չեն, մեր առջեւ Երկնքի Արքայութեան դռները չեն բացուի:

<<Որովհետեւ ոչ ոք չի կարող դնել ուրիշ հիմք, քան դրուած այն հիմքը, Յիսուս Քրիստոսն է: Եթէ մէկը այս հիմքի վրայ կառուցի ոսկով, արծաթով, թանկարժէք քարերով, փայտով, խոտով, եղէգով, իւրաքանչիւրի գործը յայտնի կը լինի. Որովհետեւ դատաստանի օրը այդ պիտի երեւայ, քանի որ կրակով յայտնի պիտի լինի. Եւ իւրաքանչիւրի գործը, ինչպէս որ է, կրակը պիտի փորձի. Եթէ մէկի կառուցած գործը մնայ, նա վարձ պիտի ստանայ. եւ եթէ մէկի գործը այրուի, նա պիտի տուժի, թէեւ ինքը պիտի փրկուի, բայց նման մէկին, որ կարծէս կրակի միջով անցած լինէր>> Ա. Կորնթացի 3:11: Այսինքն եթէ կրակը թափուի եղէգը, խոտը եւ փայտը կը վառուեն եւ միայն մոխիր կը մնայ, իսկ արծաթը, ոսկին եւ թանկարժէք քարերը աւելի կը մաքրուեն: Այժմ ասւում է թէ մէկը կառուցում է ,այսինքն հաւատքի հիմքը ունի, բայց նայած թէ ինչ գործերով է կառուցում: Ոսկին դա արդարութիւնն եւ ճշմարտութիւնն է, արծաթը` մտքի մաքրութիւնն է <<խորհուրդների մաքրութիւնը>> եւ սրտի սրբութիւնը, իսկ թանկարժէք քարերը `սէրը, խոնարհութիւնը, պահքը, աղօթքը եւ այլն: Հէնց այս գործերն են, որ հաւատքը կենդանացնում են, եւ այս գործերով մենք մեր հաւատքի տունն ենք կառուցում: Եւ բացի բարի գործերը կայ նաեւ չար գործեր` ըստ Պօղոս առաքեալի խօսքերի: Չար գործերն են` Ա.Փայտը խորհրդանշում է` ծանր մեղքերը, ինչպէս օրինակ` սպանութիւն, գողութիւն, շնութիւն եւ այլն: Բ. Խոտը խորհրդանշում է` մեղաւոր, պիղծ մտքերը: Գ.Եղեգը խորդրդանշում է` լեզուի մեղքերը:

Այսպիսով մեռած հաւատքը բարի գործերի բացակայութիւնն է եւ ներկայութիւնը չար գործերի: Աստուծոյ առաջ հաւատքով արդարանում ենք եւ բարի գործերով հաւատքը կենդանի ենք պահում: Դրա համար քիչ է ասել <<ես հաւատում եմ>>: Եթէ բարի գործեր չունենանք կը նմանուենք Նոր Կտակարանեան յիմար կոյսերին, որոնք իրենց կանթեղների համար իւղ չունէին: Իւղը խորհրդանշում է ողորմութիւնը կամ բարի գործերը, որոնք բացակայում էին նրանց մօտ: Դրա համար Յովհան Ոսկէբերանն ասում է, որ պահքը եւ աղօթքը թեւ են առնում ողորմութիւնից: Եւ Տէրը չասաց եղէք պահք պահող ինչպէս Ինքն Քրիստոս, այլ եղէք ողորմած ինչպէս ձեր Հայրն է:
Յ. Ոսկեբերանը ասում է, որ դու կարող է լաւ վարք ունես եւ սուրբ կեանքով ես ապրում բայց հաւատքդ շեղուած է, իսկ եթէ շեղուած է քո հաւատքդ ուրեմն դու հերետիկոսութեան մէջ ես եւ քո փրկութիւնը հաւասար է ոչինչի: Եւ հակառակը կարող է քո դաւանանքը ճիշդ լինի, բայց քո վարքը եւ բարքը մաքուր չլինեն:
Քրիստոս մեզ պատուիրեց , որ մենք լինենք օձերի պէս խորագէտ եւ աղաւնիների պէս միամիտ: Այսինքն օձերի նման խորագէտ լինելը նրա համար է, որ մենք չխաբուենք, իսկ աղաւնիների նման միամիտ լինելն էլ նրա համար, որ չխաբենք: Եթէ իմաստութիւն ունես բայց միամիտ չես ուրեմն խորամանկ ես, եւ հակառակը, եթէ միամտութիւն ունես իմաստութիւն չունես ուրեմն յիմար ես: Առաքինութիւնները մէկը միւսին լրացնում են շղթայի պէս: Կարող է մարդ հաւատք ունենայ բայց տգէտ լինի, եւ այդ տգիտութիւնը նրան չի կարող ճիշդ ուղղու վրայ պահել:

Print Friendly

Поделиться в соц. сетях

Share to Odnoklassniki
Share to LiveJournal
Share to Google Plus
Share to Google Buzz
Share to MyWorld